Մատթեոս 12:32

Այս խոսքը խորանում է գաղափարի մեջ, որը Հիսուսը արտահայտում էր նախորդ համարում։ Նա բացատրում է, որ մեղքերն ու հայհոյանքները կարող են ներելի լինել, երբ դրանք կատարվում են անգիտակցաբար կամ թուլության պատճառով, ինչպես օրինակ՝ Մարդու Որդու՝ Հիսուսի դեմ խոսքերը։ Սակայն Սուրբ Հոգու դեմ հայհոյանքը առանձնահատուկ լուրջ է, քանի որ դա մերժում է ոչ թե մարդկային, այլ աստվածային ճշմարտությունը, որն ակնհայտորեն դրսևորվում է Սուրբ Հոգու միջոցով: Սուրբ Հոգու դեմ հայհոյողն այն մարդն է, ով դիտավորյալ և համառաբար մերժում է Սուրբ Հոգու գործունեությունը, նույնիսկ երբ դրա վկայությունն ակնհայտ է։ Հիսուսի այս խոսքն ընդգծում է, որ այն մեղքերը, որոնք ներվում են, հիմնականում ապաշխարության և զղջման արդյունք են։ Բայց երբ մարդը մերժում է Սուրբ Հոգու վկայությունը, նա ոչ միայն արգելափակում է իրեն ապաշխարության ուղուց, այլև կտրում է իր կապը Աստծու շնորհի հետ, ինչը ներման հնարավորությունը անհնար է դարձնում: Այս հատվածը նաև հիշեցնում է հավատացյալներին՝ զգոն լինել Սուրբ Հոգու աշխատանքի նկատմամբ, խոնարհ սրտով ընդունել Նրա առաջնորդությունն ու դրսևորումները, քանի որ դա է Աստծու փրկագործության ճանապարհը։