Մատթեոս 12:4

Հիսուսն այստեղ հիշեցնում է դրվագ Դավթի կյանքից, որտեղ Դավիթը և իր մարդիկ, քաղց զգալով, մտան Աստծո տուն և կերան սրբազան հացերը, որոնք օրենքով նախատեսված էին միայն քահանաների համար (Ա Թագավորաց 21:1–6): Այս դրվագը ցույց է տալիս, որ նույնիսկ սրբազան օրենքները կարող են լինել ճկուն, երբ առաջանում է օրինակ մարդկանց մասին հոգ տանելու անհրաժեշտություն: Նա օգտագործում է այս օրինակը՝ ցույց տալու համար, որ Աստծո օրենքը նախատեսված է մարդու կարիքների հանդեպ գթասրտորեն արձագանքելու համար, ոչ թե խիստ սահմանափակումներ կիրառելու: Սա արտահայտում է Հիսուսի սկզբունքն առ այն, որ օրենքը պետք է ծառայի մարդու բարօրությանը, և որ Աստված ավելի կարեկցանքով է վերաբերվում մարդուն քան գերադասում է օրենքի ֆորմալ կատարումը։