Մատթեոս 18:12

Հիսուսը այս առակով բացահայտում է Աստծո սիրո անձնվեր և նախաձեռնող բնույթը․ Աստված հոգ չէ անում միայն արդեն պահպանվածների մասին, այլ անձամբ շարժվում է դեպի կորածը, որովհետև յուրաքանչյուր մարդ անփոխարինելի արժեք ունի Նրա աչքում։ Հովվի վարքը ցույց է տալիս, որ փրկության ծրագիրը ուղղված է ոչ թե միայն մեծամասնությանը, այլ հատկապես մոլորվածին գտնելուն և վերադարձնելուն։ Այս առակը միաժամանակ հստակ պատասխան է տալիս աշակերտների «ո՞վ է մեծը» հարցին՝ ցույց տալով, որ Աստծո արքայության մեջ մեծությունը չի չափվում դիրքով, իշխանությամբ կամ առաջնությամբ, այլ դրսևորվում է կորածին սիրելու, որոնելու և վերադարձնելու պատրաստակամությամբ։ Այսպիսով Հիսուսը սովորեցնում է, որ իսկական մեծությունը ծնվում է ծառայող սիրուց, ոչ թե աշխարհիկ պատկերացումների կամ մարդկային չափանիշների համաձայն։