Մատթեոս 21:15

Քահանայապետներն ու դպիրները, տեսնելով Հիսուսի կատարած հրաշքները և լսելով երեխաների փառաբանությունը՝ «Ովսաննա Դավիթի Որդուն», նեղանում են, որովհետև նրանց սրտերում իշխում էր նախանձը և հպարտությունը։ Նրանք տեսնում էին այն, ինչի ականատես էին հին մարգարեությունները՝ Մեսիայի զորության և ողորմության նշանները, բայց փոխանակ ուրախանալու, դառնում են Տիրոջ գործերի ընդդիմադիր։ Երեխաների ձայնը այստեղ խորհրդանշում է անմեղ հավատքը, որը ճանաչում է Աստծո Որդուն, մինչդեռ կրոնական առաջնորդները, ովքեր պիտի առաջինը ճանաչեին Նրան, կուրանում են հոգևորապես։ Այս դրվագը բացահայտում է հոգևոր հակադրությունը՝ մաքուր հավատքի և ամբարտավան ձևապաշտության միջև, ցույց տալով, որ Աստծո փառքը բացվում է ոչ թե իմաստուններին, այլ մանուկներին և պարզ հոգիներին։