Մատթեոս 23:7

Հիսուսը հավելում է փարիսեցիների գոռոզության ևս մեկ դրսևորում: Նրանք սիրում էին, որ մարդիկ իրենց կոչեն «Ռաբբի», այսինքն՝ «Վարդապետ» կամ «Իմ ուսուցիչ»։ Այս տիտղոսը, որ սկզբում նշանակում էր հարգանք գիտության և աստվածային իմաստության նկատմամբ, ժամանակի ընթացքում վերափոխվել դարձել էր հպարտության խորհրդանիշ։ Փարիսեցիները ձգտում էին ոչ թե ուսուցանելու՝ այլ տպավորություն թողնելու։ Նրանց համար կարևոր էր, որ մարդիկ ճանաչեն իրենց դիրքն ու մեծարեն իրենց՝ ոչ թե Աստծուն։ Հիսուսը դատապարտում է այս ձգտումը՝ հիշեցնելով, որ աստվածային իմաստությունը տրվում է ծառայության, ոչ թե փառքի համար։ Ով սիրում է տիտղոսն ու պատիվը, բայց մոռանում է խոնարհությունը, նա դադարում է ծառայել Աստծուն և սկսում է ծառայել իր փառքին․ այդպիսով նա կորցնում է հոգևոր զորությունը, որովհետև Աստծո ներկայությունը բնակվում է ոչ թե մեծարանք փնտրողների, այլ խոնարհների մեջ: