Մատթեոս 26:25

Այս խոսքում բացահայտվում է դավաճանության ներքին դրաման։ Հուդան, արդեն որոշում կայացրած իր սրտում, ձևականորեն հարցնում է՝ «Մի՞թե ես եմ», կարծես փորձելով պահպանել արտաքին անմեղությունը։ Նրա խոսքը ցույց է տալիս հոգևոր կեղծավորությունը, երբ մարդը գիտի իր մեղքը, բայց դեռ փորձում է այն թաքցնել ձևի ներքո։ Հիսուսի պատասխանը՝ «Դու ասացիր», ոչ թե ուղղակի հաստատում է, այլ հանգիստ ու անբռնազբոս արտահայտություն է, որով Տերը բացահայտում է ճշմարտությունը՝ առանց դատելու։ Նա չի մեղադրում, այլ թողնում է, որ Հուդան ինքն առերեսվի իր ընտրության հետ։ Այս պահը վկայում է Քրիստոսի անսահման համբերությունը՝ նույնիսկ վերջին պահին դավաճանին հնարավորություն տալով զղջալ։ Սակայն Հուդան, փոխանակ ապաշխարելու, խորանում է իր մտադրության մեջ։ Այս դրվագը ցույց է տալիս, որ ձևական խոստովանությունը առանց սրտի զղջման չի փոխում մարդու ընթացքը․ ճշմարիտ ապաշխարությունը սկսվում է ոչ թե խոսքերից, այլ սրտի դարձից։