Մատթեոս 26:40

Այս խոսքը բացահայտում է մարդկային տկարության և հոգևոր անզգուշության խոր պատկերը։ Քրիստոսը վերադառնում է Իր աղոթքից՝ փնտրելով մերձավորների հենարանը, բայց գտնում է նրանց քնած։ Գեթսեմանիի մթության մեջ բացվում է հակադրություն՝ Տերը՝ արթուն աղոթքի մեջ, իսկ աշակերտները՝ նիրհած անզգայությամբ։ «Չկարողացա՞ք մեկ ժամ արթուն մնալ ինձ հետ» հարցը չի արտաբերվում խստությամբ, այլ՝ ցավով։ Դա մեղադրանք չէ, այլ վշտալի հիշեցում, որ առանց աղոթքի մարդը չի կարող կանգուն մնալ։ Պետրոսն այստեղ հատուկ է հիշատակվում, որովհետև նա քիչ առաջ էր հավաստիացրել՝ «եթե նույնիսկ մեռնեմ, չեմ ուրանա քեզ» (26:35)։ Սակայն հենց նա առաջիններից մեկն է, որ քուն է մտնում։ Այս դրվագը ցույց է տալիս, որ մարդկային ջերմությունն ու պատրաստակամությունը հաճախ չեն դիմանում փորձության ծանրությանը, եթե չեն ամրանում աղոթքով։ Քրիստոսի խոսքը՝ «մեկ ժամ արթուն մնալ ինձ հետ», նաև խորհրդանշական է․ մեկ ժամը ամբողջ կյանքի օրինակն է, երբ մարդը կոչված է հսկելու իր հավատքը իր կյանքի ընթացքում։ Գեթսեմանիի քունը դառնում է նախազգուշացում բոլոր ժամանակների հավատացյալներին, որ հոգևոր կյանքում ամենամեծ վտանգը անտարբերությունն է, իսկ ամենամեծ զենքը՝ աղոթքը։