Մատթեոս 26:63

Այս խոսքը դատավարության կենտրոնական պահն է, երբ քահանայապետը պաշտոնական կերպով դնում է Հիսուսի առջև վերջնական հարցը՝ ով է Նա իրապես։ Նա դիմում է ամենաբարձր կոչումով՝ «Երդվեցնում եմ քեզ կենդանի Աստծու անունով», կարծես հանդես գալով որպես Աստծո խոսքի պաշտպան։ Սակայն իրականում նրա նպատակը ճշմարտությունը ճանաչելը չէր, այլ մեղադրանքի հիմնավորումը։ Քահանայապետը ակնկալում էր այն խոսքը, որը կարող էր օգտագործել որպես հանցանքի ապացույց՝ «սրբապղծություն» հայտարարելու համար։ Իսկ Հիսուսի լռությունը, որ մինչ այդ պահպանում էր, այժմ վերածվում է վկայության՝ երբ Նա պատասխանելու է։ Սա ցույց է տալիս, որ Քրիստոսը լուռ է այնտեղ, որտեղ մեղադրանքն անիմաստ է, բայց խոսում է այն պահին, երբ պետք է բացահայտվի ճշմարտությունը։ Քահանայապետը Իրեն «Կենդանի Աստծու» անունով է երդվում՝ առանց գիտակցելու, որ հենց Նրա առաջ կանգնած է կենդանի Աստծո Որդին։ Բացի այդ, այստեղ կարմիր թելի նման անցնում է նաև այն իրականությունը, որ հաճախ սուտը հանդես է գալիս համոզիչ ճշմարտության կամ ճշմարտության պահապանի դերում, որպեսզի իրագործի իր անողոք նպատակները: