Մատթեոս 27:25

Այս խոսքը հանդիսանում է մարդկային պատմության ամենածանր խոստովանություններից մեկը․ ժողովուրդը, կուրացած կրքով և մոլորությամբ, ինքն իր վրա կանչեց պատասխանատվությունը Հիսուսի արյան համար։ Այն, ինչ ասվեց որպես ամբոխային վանկարկում, դարձավ մարգարեական դատավճիռ․ ժողովուրդը չգիտակցեց, որ դատապարտում է ոչ թե մարդուն, այլ Աստծո Որդուն։ «Նրա արյունը մեզ ու մեր որդիների վրա թող լինի» արտահայտությունը դարձավ հոգևոր հետևանք՝ ցույց տալով մեղքի ժառանգական բնույթը, երբ անհավատությունը փոխանցվում է սերնդից սերունդ։ Սակայն նույն խոսքը, աստվածային ողորմությամբ, ստացավ նաև այլ իմաստ՝ Քրիստոսի արյունը դարձավ ոչ թե դատապարտության, այլ փրկության աղբյուր բոլոր նրանց համար, ովքեր Նրան հավատացին։ Այսպիսով, այս ողբերգական բացականչությունը դարձավ նախախնամական խոսք՝ մերժման միջոցով հաստատելով հենց այն փրկությունը, որ գալիս էր այդ Արյամբ։