Մատթեոս 27:4

Այս խոսքը Հուդայի ողբերգության երկրորդ աստիճանն է, երբ մեղքի գիտակցումը չի վերածվում փրկության։ Նրա խոսքը՝ «Մեղանչեցի, որովհետև մի արդարի մահվան մատնեցի», իսկական խոստովանություն է, բայց առանց դարձի։ Նա ընդունում է մեղքը, բայց չի դիմում Ներողին։ Քահանայապետների արձագանքը՝ «Մեր հոգը չէ, դու գիտես», բացահայտում է կրոնական ձևապաշտության սառնությունը․ նրանք, ովքեր պետք է առաջնորդեին դեպի ապաշխարություն, անտարբեր են մարդու կործանման հանդեպ։ Այս երկխոսությունը դառնում է մեղքի ու ողորմության սահմանագիծը․ Հուդան խոսում է մարդկանց հետ՝ ովքեր չունեն գթություն, մինչդեռ Տերն ընդամենը մի աղոթքի էր սպասում։ Այս տեսարանը հիշեցնում է, որ առանց աստվածային սիրո, նույնիսկ ամենախոստովանող խոսքը մնում է դատարկ։