Մատթեոս 27:59

Հովսեփ Արիմաթացին՝ սրտի խոր հավատքով և մեծ խոնարհությամբ, վերցրեց Հիսուսի մարմինը և պատանեց մաքուր կտավով, որպես կատարյալ հարգանքի նշան։ Այս պարզ, բայց սուրբ գործողությունը վկայում է, որ Նրա հանդեպ սերն ու պատիվը շարունակվում էին նույնիսկ մահից հետո։ «Մաքուր կտավը» խորհրդանշում է այն անմեղությունն ու սրբությունը, որով Քրիստոսը իջավ գերեզման՝ անբիծ և անարատ, ինչպես զոհի գառն էր մատուցվում։ Հովսեփի այս արարքը ցույց է տալիս հավատացյալի հնազանդությունը՝ խորությամբ, առանց խոսքերի Տիրոջը ծառայելու կերպարը։ Այն, որ Քրիստոսը պատվեց մաքուր կտավով, ոչ միայն ընդգծում է Նրա պատվավոր հուղարկավորումը, այլև հաստատում է Եսայի 53: 9 մարգարեությունը՝ «Բայց հարուստի հետ եղավ նա մեռած ժամանակ»։ Քրիստոսը չընկավ անարգության տեղը, այլ՝ ինչպես կտեսնենք հաջորդիվ, հանգրվանեց հարուստ և պատվավոր մարդու դամբարանում։ Հովսեփի ձեռքերում այլևս աշխարհի կողմից դատապարտված հանցագործի մարմին չէր, այլ` աշխարհի Փրկչի մարմինը, որին մարդկային ձեռքերը պատում էին երկյուղածությամբ։