Մատթեոս 27:5

Այս խոսքը Հուդայի պատմության ողբերգական ավարտն է՝ առանց հույսի զղջման հետևանքը։ Նա նետում է արծաթը տաճարի մեջ՝ փորձելով ազատվել մեղքի հիշեցումից, բայց չի կարող ազատվել մեղքի ծանրությունից։ Այս արարքը ցույց է տալիս, որ արտաքին գործողությամբ չի մաքրվում ներքին խիղճը: Տաճարը, որը պիտի լիներ ողորմության վայր, դառնում է դատապարտության վկան, որովհետև Հուդան չի դիմում Նրան, ում միջոցով կարող էր ստանալ ներում։ Հուդան հեռանում է՝ մեկնելով դեպի մենություն, որտեղ բացակայում է հավատքի լույսը։ Նրա ինքնասպանությունը չի ծնվում միայն հուսահատությունից, այլ այն խորը վակուումից, որն առաջանում է, երբ մարդը ճանաչում է մեղքը, բայց մերժում գթությունը։ Այս պատմությունը հուշում է, որ առանց Աստծո, զղջումը կարող է տանել ինքնակործանման։