Մատթեոս 27:64

Այս խոսքը բացահայտում է անհավատ սրտի մտահոգությունը․ քահանայապետներն ու փարիսեցիները վախենում էին ոչ թե այն բանից, որ աշակերտները կգողանան Նրան, այլ այն բանից, որ կարող է Հիսուսը հարություն առնել։ Նրանց վախն ու անվստահությունը ծնվում էին մեղավոր խղճից, որն անընդհատ փորձում էր վերահսկել։ Նրանք խնդրում են գերեզմանի պահակություն՝ կարծելով, թե կարող են կասեցնել Աստծո զորությունը։ Իրենց խոսքը՝ «Այս վերջին մոլորությունն ավելի վատ կլինի, քան առաջինը», բացահայտում է նրանց հոգևոր կուրությունը․ նրանք համարում էին հարության լուրը «մոլորություն», մինչդեռ այն լինելու էր փրկության լույսը։ Այս դրվագը ցույց է տալիս, որ անհավատությունը միշտ փորձում է վերահսկել ճշմարտությունը և պահակ է դնում իր վախերի վրա, բայց այդ վախն է դառնում Աստծո փառքի գործիք։ Նրանք փորձում էին ամեն կերպ փակել գերեզմանը, սակայն իրականում, առանց հասկանալու պատրաստում էին հարության անժխտելի վկայությունը։