Մատթեոս 3:7

Այս համարը ցույց է տալիս Հովհաննես Մկրտիչի համարձակ և անկեղծ խոսքը փարիսեցիներին և սադուկեցիներին։ Փարիսեցիներն ու սադուկեցիները եկել էին մկրտությանը ոչ իրական դարձով, այլ ձևականորեն՝ առանց սրտի զղջման։ Հովհաննեսը նրանց կոչում է «իժերի ծնունդներ»՝ բացահայտելով նրանց կեղծավորությունը և ինքնարդարությունը։ Նրա խոսքը նախազգուշացում էր, որ Աստծո առաջ չի կարելի կանգնել միայն արտաքին ծեսերով, որովհետև ճշմարիտ փրկությունը պահանջում է ներքին փոփոխություն։ «Տիրոջ գալիք բարկությունը» վերաբերվում է դատաստանի օրվան՝ երբ Աստված պիտի արդարացնի հավատքով ապրողներին և դատապարտի կեղծավորությանը։ Հովհաննեսի խոսքը ոչ թե մերժում էր, այլ արթնացման կոչ՝ սրտի իսկական ապաշխարության։