Մատթեոս 6:7

Հիսուսն այս խոսքում ցույց է տալիս աղոթքի իսկական բնույթը՝ շեշտելով, որ Աստծուն հաճելի է ոչ թե խոսքերի քանակն, այլ սրտի խորությունը։ Հեթանոսները կարծում էին, թե երկար խոսքերն ու կրկնությունները կարող են ստիպել իրենց աստվածներին դառնալ լսելի, իսկ Քրիստոսը, ինչպես կտեսնենք հաջորդիվ, սովորեցնում է, որ Հայր Աստված արդեն գիտի մեր կարիքները և նայում է ոչ թե արտահայտությանը, այլ՝ սրտի մաքրությանը։ Այս խոսքը հորդոր է խուսափել ձևական և դատարկ աղոթքներից, որոնք զուրկ են հավատքից և անկեղծությունից։ Աղոթքը պետք է լինի պարզ, ճշմարիտ ու սիրով լեցուն՝ արտահայտելով անձի կենդանի կապը Աստծո հետ, ոչ թե միայն խոսքի ձև։