Մատթեոս 14:2

Այս հատվածը ցույց է տալիս, թե ինչպես է մեղքը խաթարում մարդու ընկալումը ճշմարտության նկատմամբ։ Հերովդեսը լսում է Հիսուսի համբավը՝ Նրա ուսուցումների, հրաշքների մասին։ Սակայն ճշմարտության փոխարեն նա իրադարձություններին տալիս է աղավաղված և մոգական մեկնաբանություն։ Նա կարծում է, թե Հիսուսը իր իսկ սպանած Հովհաննես Մկրտիչն է, որ հարություն է առել մեռելներից։ Սա պարզ նշան է խռովված խղճի։ Չնայած նա արտաքուստ իշխում է, ներքուստ վախի մեջ է։ Չլինելով զղջացած՝ նա ապրում է մեղքի հիշողության մշտական ճնշման տակ։ Այդ պատճառով էլ Աստծո գործը՝ հրաշքները, նա դիտում է ոչ թե հավատքի լույսի ներքո, այլ որպես դատաստանի սարսափելի նշան։ Նա չի ճանաչում ճշմարիտ Մեսիային, որովհետև իր սիրտը կույր է։ Այս համարը ցույց է տալիս, թե որքան կարևոր է ժամանակին զղջալ։ Երբ մարդը չի զղջում, նրա խիղճը մթագնում է և նույնիսկ Հիսուսի մասին լուրը կարող է վախ հարուցել, ոչ թե ուրախություն։ Երբ մեղքը չի բերվում Աստծո առաջ, այն չի լռում, այլ սկսում է խոսել մարդու ներսում՝ խաթարելով նրա ողջ ընկալումը։