Մատթեոս 15:2

Փարիսեցիների այս հարցը վերաբերվում է ոչ թե հիգիենային, այլ կրոնական ավանդույթին։ Ըստ նրանց, մինչ հաց ուտելը ձեռքերը հատուկ կերպով լվանալը ոչ միայն մաքրություն էր, այլ ոգեղեն պարտականություն՝ հիմնված ավանդական մեկնաբանությունների վրա, ոչ թե Մովսեսի օրենքի։ Նրանց դժգոհությունն այն էր, որ Հիսուսի աշակերտները չեն պահպանում այս ավանդույթը, այսինքն՝ այն բաները, որոնք փոխանցվել էին սերնդեսերունդ՝ իբրև պարտադիր կանոններ։ Նրանք Հիսուսին չեն մեղադրում օրենքը խախտելու մեջ, այլ՝ ավանդույթի։ Սա կարևոր տարբերություն է։ Այստեղ ի հայտ է գալիս մի մեծ հոգևոր խնդիր՝ երբ մարդկային ավանդույթը դրվում է աստվածային ճշմարտության մակարդակի վրա։ Փարիսեցիները իրենց ավանդույթները վեր էին դասում Աստծո խոսքից և դրա պահպանումը դարձրել էին չափանիշ՝ որոշելու հավատքի խորությունը: