Մատթեոս 24:12

Հիսուսը նկարագրում է այն ներքին հետևանքը, որը բխում է մեղքի տարածումից․ երբ անօրինությունը բազմանում է, սերն սկսում է մարել։ Մարդու սիրտը, որը ստեղծված է սիրելու համար, աստիճանաբար պաղում է, երբ ճշմարտությունը կորցնում է իր արժեքը։ Այս խոսքը ցույց է տալիս, որ ամենամեծ վտանգը ոչ թե արտաքին չարությունն է, այլ սրտի սառչելը, երբ սերն այլևս չի գործում։ Երբ մարդիկ սովորում են անօրինությանը, սերը դադարում է լինել շարժիչ ուժ և աշխարհը մթնում է ոչ թե ուժի, այլ սրտերի պաղության պատճառով։ Իրապես, այս խոսքը և կատարվել և շարունակում է կատարվել բոլոր ժամանակներում, երբ հավատքի ջերմությունը մարում է, իսկ սերը փոխարինվում է հաշվարկով, անձնական շահով ու անտարբերությամբ։