Մատթեոս 5:33

Այս հատվածում Հիսուսը վկայակոչում է Հին Կտակարանի պատվիրաններից մեկը, որը վերաբերովում է երդման և խոստումների հարցին։ Սուտ երդում անելը արգելվում էր (Ղևտ. 19:12), և մարդիկ պարտավոր էին կատարել իրենց տված խոստումները, հատկապես այն երդումները, որոնք արվել էին Տիրոջ անունով։ Երդումն Աստծո անունով չափազանց լուրջ էր ընկալվում և այն խախտելը դիտվում էր որպես մեղք։ Այդ ժամանակի մարդկանց սովորությունն էր երդվել տարբեր բաներով՝ Աստծո անունով, երկնքով կամ երկրով։ Հիսուսը անդրադառնում է այս հարցին՝ հաջորդիվ ավելացնելով Իր պատվերը երդումների վերաբերյալ, որը պահանջում է լինել այնքան ազնիվ, որ երդման կարիք չլինի։